De grote, broze bewoner

Sinds een kleine twee maanden werk ik op de PG afdeling, de afdeling waar mensen met dementie wonen. Bij ons woont ook Nico, een beer van een kerel van in de 70. Ooit was Nico een hard werkende man met een eigen bedrijf, een man die kracht uitstraalde. En nu woont Nico bij ons en is er van die krachtige uitstraling niet zoveel meer over. 


Nico is iemand die tweestrijd in me oproep, ik vind het lastig om contact met meneer te maken. Want wat ik zie is een hele broze man die heel erg afhankelijk is van mijn collega’s en mij. En broze, afhankelijke mensen benader je ongewild toch op een bepaalde manier. 


In de kamer van Nico staat een foto van hem en zijn lieve vrouw, een foto van een flink aantal jaren geleden waarbij zijn uiterlijk erg opvallend was. Het is zo’n mooi stel, op die foto! Wanneer ik kijk naar Nico dan zie ik dat die knappe, sterke man er nog is, al zit hij wel enigszins verstopt. En grote, knappe mensen benader je in mijn beleving op een andere manier dan broze, afhankelijke mensen. En daar zit voor mij de moeilijkheid.

Want hoe maak ik contact met een broos, afhankelijk, sterk en groot mens?! Ik vond het maar lastig, en al deed ik mijn best, het lukte tot afgelopen zaterdag niet echt om contact met meneer te maken. 


Tijdens mijn avonddienst kwam ik Nico tegen aan de andere kant van de gang, de andere kant ten opzichte van zijn appartement. Meneer was in zijn pyjama en badjas nog even een wandeling over de gang aan het maken om de benen te strekken. We raakten zomaar aan de praat, het gesprek ging als vanzelf. Meneer vertelde over zijn jeugd, over zijn vader en broers die in zowel sport als politiek betekenisvolle functies hadden gehad. Omdat ik het zorgplan van meneer goed heb gelezen wist ik dat hij zelf ook erg gek is op sport en ook veel sport beoefend had, dus ik vroeg hem hiernaar.


Nico vertelde wat hij zoal gedaan had en dat was onder andere schaatsen. Ook wedstrijden. Nieuwsgierig als ik was vroeg ik of meneer misschien zelfs wel eens een Elfstedentocht gereden had. Het antwoord was verrassend, nee, verbazingwekkend zelfs! Want meneer had niet alleen “een” Elfstedentocht gereden maar zelfs “de” Elfstedentocht, namelijk die van 1963! De Tocht die onder zeer zware omstandigheden werd gereden, en Nico reed hem uit! 


Mijn mond viel open van verbazing, ik liep hier voor mijn gevoel toch wel naast een beetje een legende. Met grote ogen keek ik Nico aan en zei “Dus ik loop hier gewoon naast een stukje geschiedenis!?” Nico begon te lachen en beaamde dit, voegde er zelfs nog aan toe “Ja, een fossiel” 


Wat was dit een bijzonder gesprek en wat was het fijn om Nico te horen vertellen. En wat was dit een mooi leermoment! Want ook al is iemand groot, broos, knap en afhankelijk, hij of zij is nog steeds gewoon mens. En die benader je dus ook gewoon….. als mens!


Nico is uiteraard niet de echte naam van onze bewoner, vanwege privacy gebruik ik fictieve namen

door Sonja 24 maart 2025
Er zit een monster onder mijn bed. Je denkt zeker dat ik niet helemaal lekker in mijn bovenkamer ben he? Dat ik een snuifie teveel gehad heb, of een stuk in mijn kraag. Maar ik ben zo nuchter als een babybadje en mijn psycholoog heeft me laten gaan. Ik ben bij mijn volle verstand. Er. Zit. Een. Monster. Onder. Mijn. Bed. Ik zeg het je.
door Sonja 12 maart 2025
Dagelijks schrijven, het valt niet altijd mee. Ik probeer het wel maar ik heb niet altijd inspiratie. Maar daar heb ik een oplossing voor, namelijk schrijf prompts. Een zeer beknopte opdracht waar ik dan mee aan de slag mag. Vandaag was de opdracht om een afbeelding te beschrijven aan de hand van mijn zintuigen. Loop je met me mee?
door Sonja 1 maart 2025
Op een doodgewone vrijdagmiddag tegen etenstijd komt er bij Ada een herinnering op die aan de ene kant mooi is, maar aan de andere kant ook heel naar. In een oogwenk zie ik Ada veranderen in een jong meisje dat tijdens de tweede wereldoorlog zoveel leed heeft moeten doorstaan, om haar na ons gesprek weer terug te zien komen in het hier en nu, met een glimlach op haar gezicht.
door Sonja 19 februari 2025
Zorgen voor iemand die komt te overlijden terwijl je eigen moeder net twee maanden geleden overleden is, het is geen gemakkelijke opgave. Ik had flashbacks naar de laatste momenten van mijn moedertje en moest steeds denken aan de slechte zorg die zij heeft gekregen. Toch lukte het me om die nare ervaring om te zetten in iets positiefs, mam zou trots op me zijn.
door Sonja 12 februari 2025
Lientje leerde Lotje lopen langs de Lange Lindenlaan. Maar toen Lotje niet wou lopen liet Lientje Lotje staan. Naar het waarom konden we lange tijd alleen maar raden. Ik zocht Lientje en Lotje op en bezocht samen met deze twee jonge dames de Lange Lindenlaan die zij eens samen op en neer liepen en kwam achter de reden waarom Lotje niet wilde lopen.
A woman in a white dress is standing in a hallway.
door Sonja 1 februari 2025
Saskia en Serge zongen al eens dat het de kleine dingen zijn die het doen. En ze hebben groot gelijk. Tijdens mijn laatste avonddienst beleefde ik weer een paar hartverwarmende momenten die ik graag met jullie deel. Kleine dingetjes die aan je voorbij gaan als je er niet bij stil staat dat kleine dingen soms heel veel kunnen betekenen.
Een lachende vrouw met bril houdt een karamel zeezout chocoladetaart vast
door Sonja 28 januari 2025
Ik maakte deze taart al eens eerder, maar zoals met zoveel recepten verdween deze ook steeds meer naar onder op de stapel. Mijn meiden zijn gek op taart, en deze week was er een goede gelegenheid om deze overheerlijke karamel zeezout chocoladetaart voor ze te maken. Ik paste het recept iets aan, en nu is hij nóg lekkerder!
door Sonja 22 januari 2025
Wanneer Ada voor de tweede avond op rij begint te mopperen en op die een negatieven sfeer in de huiskamer schept, besluit ik dat negeren in dit geval niet de oplossing is. Dit was mopperen waar meer achter zat en dus had ik aandacht voor een dame bij wie even niks goed, en alles stom was.
door Sonja 18 januari 2025
Nee, rouw is niet raar. Rouwen ook niet. Rouw is wel een raar íets, vind ik. Mijn rouw begon niet pas toen mijn moeder er niet meer was, mijn rouw begon als anticiperende rouw en werd rouw toen mijn moeder er niet meer was. Ik had geen flauw idee hoeveel soorten pijn en verdriet er bij rouw komen kijken. Het is niet simpelweg verdrietig zijn, het is veel meer dan dat.
door Sonja 9 januari 2025
Nog niet eerder schreef ik iets dat zo persoonlijk was als dit verhaal. Warme en persoonsgerichte zorg is niet altijd vanzelfsprekend, zelfs niet wanneer iemand stervende is. Terwijl mijn moeder aan het sterven was moest ik de moeilijke beslissing nemen om uit mijn rol van dochter, en in de rol van verzorgende te stappen om dan zelf maar die warme zorg te bieden.
door Sonja 6 november 2024
Waar ik al bang voor was werd vanmorgen werkelijkheid, Amerika heeft wederom gekozen voor iemand die met mooie praatjes weer genoeg Amerikanen wijs heeft weten te maken dat hij echt het beste voor heeft met zijn land, en zelfs met de wereld. Onze wereld is weer een stukje onveiliger geworden.
door Sonja 5 november 2024
Wanneer Diamante van Zucchero door de boxen klinkt, zie ik het gebeuren. Tranen wellen op in haar ogen en wanneer ik vraag waarom ze huilt sluit ze haar ogen waardoor opgewelde tranen gedwongen worden om de ruimte op te zoeken en over Gea’s wangen naar beneden rollen. “Mijn vader en moeder” komt er voorzichtig uit. “Waar zijn mijn vader en moeder? Ik zie ze nooit meer.”
Show More
Share by: