Vasthouden aan jouw idealen - Jeroen Siebelink & Marianne Thieme

Dat ik het niet zo op heb met de gevestigde orde in de politiek is denk ik wel bekend. Grote partijen die doen alsof ze het beste voor hebben met het land en haar bevolking, maar dat zelfde land inclusief bevolking in het ongeluk storten, het blijft me verbazen en het maakt me keer op keer boos en verdrietig. Het Haagse gekonkel en gelieg door bepaalde politici hebben de nodige crises in ons land veroorzaakt, en de veroorzakers van deze ellende weigeren hardnekkig hun verantwoordelijkheid te nemen. 


Nee, doe mij maar een partij die het lef heeft om tegen de gevestigde orde in te gaan. Een partij die uit durft te spreken waar het mis gaat en zich hier écht voor inzet. Die zich niet mee laat slepen door machtsgeil Den Haag. Een partij waarvan de politici het voor lief nemen dat zij beschimpt worden om hun idealen, alles voor rechtvaardigheid. In de eerste plaats voor dieren, maar wie zich een klein beetje heeft ingelezen snapt dat de mensheid er ook baat bij heeft als onze omgang met dieren verandert.


Dit jaar werd ik lid van de Partij voor de Dieren omdat ik het noodzakelijk vind om een partij te steunen die alles op alles wil zetten voor een leefbare aarde waarin rechtvaardigheid de norm is. Rechtvaardigheid voor ál het leven op aarde, want hoe je het ook wendt of keert, alles wat leeft is van elkaar afhankelijk. En omdat ik lid werd van Partij voor de Dieren kreeg ik een boek cadeau.


Toen ik een aantal hoofdstukken had gelezen belande het onderop de stapel boeken waar ik op dat moment in aan het lezen was (het lukt me maar niet om een boek tegelijk te lezen!) en afgelopen week pakte ik het eindelijk weer op, om het in een ruk uit te lezen. 


Ik vond het een heerlijk boek om te lezen en ik moet je eerlijk bekennen dat ik me in tijden niet zo hoopvol heb gevoeld als tijdens het lezen van dit boek. Juffertje ongeduld als ik ben gaat het me allemaal niet snel genoeg, de verandering die nodig is om de wereld voor iedereen een fijne plek te laten zijn. De wanhoop overspoelt me regelmatig als ik zie dat er weer eens iets door de politiek ondernomen wordt dat finaal ingaat tegen wat nodig is. 


Door dit boek ben ik in gaan zien dat het nu eenmaal niet snel kan omdat teveel partijen nog steeds gaan voor oneindige groei en niet kunnen of willen zien dat dat helemaal niet kan. De politici uit dit boek leerden me dat je voor de nodige verandering een lange adem nodig hebt, maar ze leerden me ook dat iedere overwinning, hoe klein ook, tóch een overwinning is. Gedurende het boek heb ik de partij zien groeien in zetels, en ook dat stemt me positief. PvdD hoeft niet de grootste te worden tijdens de komende verkiezingen. Soms is invloed beter dan macht, en invloed is iets dat deze partij zeker heeft!


Benieuwd waar de PvdD allemaal voor staat? Lees dan hier gerust het verkiezingsprogramma

door Sonja 24 maart 2025
Er zit een monster onder mijn bed. Je denkt zeker dat ik niet helemaal lekker in mijn bovenkamer ben he? Dat ik een snuifie teveel gehad heb, of een stuk in mijn kraag. Maar ik ben zo nuchter als een babybadje en mijn psycholoog heeft me laten gaan. Ik ben bij mijn volle verstand. Er. Zit. Een. Monster. Onder. Mijn. Bed. Ik zeg het je.
door Sonja 12 maart 2025
Dagelijks schrijven, het valt niet altijd mee. Ik probeer het wel maar ik heb niet altijd inspiratie. Maar daar heb ik een oplossing voor, namelijk schrijf prompts. Een zeer beknopte opdracht waar ik dan mee aan de slag mag. Vandaag was de opdracht om een afbeelding te beschrijven aan de hand van mijn zintuigen. Loop je met me mee?
door Sonja 1 maart 2025
Op een doodgewone vrijdagmiddag tegen etenstijd komt er bij Ada een herinnering op die aan de ene kant mooi is, maar aan de andere kant ook heel naar. In een oogwenk zie ik Ada veranderen in een jong meisje dat tijdens de tweede wereldoorlog zoveel leed heeft moeten doorstaan, om haar na ons gesprek weer terug te zien komen in het hier en nu, met een glimlach op haar gezicht.
door Sonja 19 februari 2025
Zorgen voor iemand die komt te overlijden terwijl je eigen moeder net twee maanden geleden overleden is, het is geen gemakkelijke opgave. Ik had flashbacks naar de laatste momenten van mijn moedertje en moest steeds denken aan de slechte zorg die zij heeft gekregen. Toch lukte het me om die nare ervaring om te zetten in iets positiefs, mam zou trots op me zijn.
door Sonja 12 februari 2025
Lientje leerde Lotje lopen langs de Lange Lindenlaan. Maar toen Lotje niet wou lopen liet Lientje Lotje staan. Naar het waarom konden we lange tijd alleen maar raden. Ik zocht Lientje en Lotje op en bezocht samen met deze twee jonge dames de Lange Lindenlaan die zij eens samen op en neer liepen en kwam achter de reden waarom Lotje niet wilde lopen.
A woman in a white dress is standing in a hallway.
door Sonja 1 februari 2025
Saskia en Serge zongen al eens dat het de kleine dingen zijn die het doen. En ze hebben groot gelijk. Tijdens mijn laatste avonddienst beleefde ik weer een paar hartverwarmende momenten die ik graag met jullie deel. Kleine dingetjes die aan je voorbij gaan als je er niet bij stil staat dat kleine dingen soms heel veel kunnen betekenen.
Een lachende vrouw met bril houdt een karamel zeezout chocoladetaart vast
door Sonja 28 januari 2025
Ik maakte deze taart al eens eerder, maar zoals met zoveel recepten verdween deze ook steeds meer naar onder op de stapel. Mijn meiden zijn gek op taart, en deze week was er een goede gelegenheid om deze overheerlijke karamel zeezout chocoladetaart voor ze te maken. Ik paste het recept iets aan, en nu is hij nóg lekkerder!
door Sonja 22 januari 2025
Wanneer Ada voor de tweede avond op rij begint te mopperen en op die een negatieven sfeer in de huiskamer schept, besluit ik dat negeren in dit geval niet de oplossing is. Dit was mopperen waar meer achter zat en dus had ik aandacht voor een dame bij wie even niks goed, en alles stom was.
door Sonja 18 januari 2025
Nee, rouw is niet raar. Rouwen ook niet. Rouw is wel een raar íets, vind ik. Mijn rouw begon niet pas toen mijn moeder er niet meer was, mijn rouw begon als anticiperende rouw en werd rouw toen mijn moeder er niet meer was. Ik had geen flauw idee hoeveel soorten pijn en verdriet er bij rouw komen kijken. Het is niet simpelweg verdrietig zijn, het is veel meer dan dat.
door Sonja 9 januari 2025
Nog niet eerder schreef ik iets dat zo persoonlijk was als dit verhaal. Warme en persoonsgerichte zorg is niet altijd vanzelfsprekend, zelfs niet wanneer iemand stervende is. Terwijl mijn moeder aan het sterven was moest ik de moeilijke beslissing nemen om uit mijn rol van dochter, en in de rol van verzorgende te stappen om dan zelf maar die warme zorg te bieden.
door Sonja 6 november 2024
Waar ik al bang voor was werd vanmorgen werkelijkheid, Amerika heeft wederom gekozen voor iemand die met mooie praatjes weer genoeg Amerikanen wijs heeft weten te maken dat hij echt het beste voor heeft met zijn land, en zelfs met de wereld. Onze wereld is weer een stukje onveiliger geworden.
door Sonja 5 november 2024
Wanneer Diamante van Zucchero door de boxen klinkt, zie ik het gebeuren. Tranen wellen op in haar ogen en wanneer ik vraag waarom ze huilt sluit ze haar ogen waardoor opgewelde tranen gedwongen worden om de ruimte op te zoeken en over Gea’s wangen naar beneden rollen. “Mijn vader en moeder” komt er voorzichtig uit. “Waar zijn mijn vader en moeder? Ik zie ze nooit meer.”
Show More
Share by: