“Son, wil jij proberen om Anneke mee te krijgen, mij lukt het even niet” Een van mijn collega’s vraagt mij dit nadat er net een muzikale activiteit in de huiskamer van de afdeling waar ik het meeste werk is geweest. Het is bijna tijd om te gaan eten, dus alle bewoners gaan weer naar hun eigen afdeling. De meesten zijn al terug gegaan of gebracht door iemand van de zorg.
Alleen Anneke zit er nog. Onderuitgezakt, met de ogen dicht en met een half kopje koude thee zit ze in een van de luie stoelen. Wanneer ik mijn hand op haar hand leg voel ik een kleine beweging, een teken dat ze door heeft dat ik bij haar zit en haar aandacht wil. De ogen blijven gesloten. “Anneke” fluister ik. “Anneke, ga je met me mee? Het is bijna tijd om te eten, ik ga je naar de andere huiskamer brengen” Een trilling in de gesloten ogen, maar ze blijven gesloten. Ik blijf even tegen haar aan kletsen en uiteindelijk gaan de ogen open, ik heb haar aandacht. Ik vertel nog een keer dat ik haar naar de andere huiskamer wil brengen. “Eerst mijn thee” is haar reactie, en ze sluit haar ogen weer. Anneke maakt geen aanstalten om de thee op te drinken. Wanneer zij iets niet wil kun je kletsen als Brugman, ze zal het dan echt niet doen. Ook mij lukte het dus niet om Anneke vrijwillig mee te krijgen, mijn truckendoos was leeg. Met de ogen dicht, nog steeds de halve beker koude thee en onderuitgezakt in de luie stoel waarin zij al die tijd had gezeten.
Eten is belangrijk, ook voor Anneke. Ik besloot om nog een collega te vragen om het te proberen, maar de collega die ik sprak had het al geprobeerd. Ze had wel een ander idee. Omdat er die middag carnaval op de afdeling zou zijn liep zij met tassen met spullen te sjouwen, ter voorbereiding op een middag gekkigheid en gezelligheid. Ze dook in een van de tassen en haalde hier een pruik met korte grijze krullen uit, “hier, zet die maar op en probeer het dan nog maar eens” Het was het proberen waard, en om het helemaal carnavalesk uit te laten zien haalde ik er een haarband met een hele grote strik uit. Onderweg leende ik van een bewoner een van zijn wandelstokken en al strompelend liep ik de huiskamer in.
“Anneke! Anneke, waar ben je nou?!” riep ik met de schrille stem en het accent van Mien Dobbelsteen. “Anneke!!!!” In no time had ik haar aandacht en lachend keek ze me aan. Ik schuifelde naar haar toe en deed alsof ik struikelde en bijna viel. “Jeetje, wat ben jij dom!” lachte ze, “Je moet wel uitkijken hoor!” We kletsten even, ze vertelde dat er net iemand was geweest met een gitaar die liedjes zong, “dat was leuk!” vertelde ze erbij. Met mijn luide Mien Dobbelsteen stem vertelde ik dat de zuster had gevraagd of ik haar mee wilde nemen om naar haar tafel te brengen zodat ze kon eten. “Ik snap wel dat je daar geen zin in hebt hoor, Anneke, maar als ik je niet meenemen krijg ik van die zuster op mijn donder dus ik zou het wel fijn vinden als je met me mee gaat. Ik ben een beetje bang voor die zuster, snap je” vertrouwde ik haar samenzweerderig toe. “Meen je dat nou?” vroeg ze. “Nou, dan moet ik maar met je mee gaan” en soepeltjes als een kat op hoge leeftijd stond ze op om vervolgens met me mee te lopen.
Ik wist niet wat me overkwam. Ver buiten mijn comfortzone kroop ik in de rol van een oude, grijze dame met een wandelstok. Maar deze aanpak werkte wel, en ik vond het nog leuk om te doen ook! Onderweg naar de huiskamer van Anneke kwamen we ook andere bewoners tegen, ik bleef in mijn rol en betrok er ook collega’s bij die toevallig in de buurt waren. We hebben zo heerlijk gelachen met elkaar, en belangrijker nog, Anneke kwam uit vrije wil mee naar haar huiskamer zodat ze lekker kon eten met de andere bewoners daar. En ik heb er weer een handige tool bij in mijn toolbox die ik in kan zetten bij mensen met dementie. Of als ik gewoon even zin heb in een lolletje met onze bewoners 😉
